Κάνοντας ένα σύντομο «σκρολάρισμα» στο Facebook, η προσοχή μου έπεσε πάνω στην σύντομη ανάρτηση του εκλεκτού φίλου Αριστοτέλη Καλέντζη, σχετικά με τα γεγονότα των ημερών και τις αναταραχές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Με αφορμή λοιπόν αυτό το δημοσίευμα, θέλησα να επικοινωνήσω μαζί του και να το σχολιάσω για δύο κυρίως λόγους: πρώτον γενικά λαμβάνω πολύ σοβαρά τις δημοσιεύσεις του και δεύτερον διότι ειδικά αυτές τις ημέρες τα εν λόγω τεκταινόμενα με προβλημάτισαν και εμένα προσωπικά. Προτού διατυπώσω όμως τα ερωτήματά μου, ώστε να μην παρεξηγηθώ, καλό θα ήταν κάποιες συγκεκριμένες διευκρινήσεις.
Αρχικά θα ήθελα να δηλώσω ότι αυθόρμητα και εμένα η όποια αντίσταση και η όποια διαμαρτυρία απέναντι στο ολοκληρωτικό σύστημα του έσχατου σταδίου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με βρίσκει με το μέρος των διαμαρτυρομένων, των εξεγερμένων, αυτών που αντιστέκονται. Δεν με ενδιαφέρει ούτε η καταγωγή τους, ούτε το αίτημά τους καθαυτό, ούτε καν ο όποιος πολιτικός τους αυτοπροσδιορισμός, παρόλο που φοβάμαι ότι ειδικά το τελευταίο απουσιάζει δυστυχώς από τις ξεχυμένες μάζες στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Ο κύριος αντίπαλός τους σε τελική ανάλυση είναι και ο δικός μου: η μητραλοία κοινοβουλευτική δημοκρατία η οποία και απειλεί προκειμένου να επιβιώσει, την επιβίωση οποιουδήποτε υγιούς στοιχείου, από το πνευματικό μέχρι το βιολογικό επίπεδο, κι ειδικά στο προνομιακό πεδίο πειραμάτων της που λέγεται Ευρώπη. Όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα σε αυτούς τους καιρούς εξάλλου, σε μακροϊστορικό επίπεδο φυσικά, τα έχουν προβλέψει με μεγάλη ακρίβεια τόσο ο διορατικός και σοφός Φρειδερίκος Νίτσε της λεγομένης «τρίτης περιόδου», όσο και ένας «μαθητής» του, ο Όσβλαντ Σπένγκλερ, ως ανατόμος και συγκριτικός μελετητής των ιστοριών των μεγάλων πολιτισμών και λαών του παρελθόντος και της κατάληξής τους.
Οπότε δεν στεναχωρήθηκα καθόλου, αλλά τουναντίον, χάρηκα που όλη αυτή η μάζα νεαρών κι αλλογενών ανθρώπων εξεγείρεται εναντίον των ταγών της σημερινής δυστοπίας, που είναι και οι ίδιοι που τους άνοιξαν την Κερκόπορτα της Ευρώπης, εμπνεόμενοι από τα αρρωστημένα οράματα του Καλέργη, από το 1945 και μετά. Θα χαιρόμουν ακόμα παραπάνω άμα αυτές οι εξεγέρσεις κλιμακώνονταν και αν τελικά ο «πολυπολιτισμικός» εξαθλιωμένος βόρβορος έμπαινε μέσα στο ίδιο το διευθυντήριο των Βρυξελλών και έκανε εκεί τα ίδια και χειρότερα, με τους αξιωματούχους μέσα. Άμα το δημιούργημα στρεφόταν κατά του δημιουργού και τον κατέστρεφε, όπως ο δεύτερος το δημιούργησε για να καταστρέψει την Ευρώπη, πάνω από την ταφόπλακα του Αδόλφου Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλισμού. Δηλαδή ευχής έργον θα ήτανε όλοι αυτοί στους δρόμους να μετατρέπονταν σε πραγματικό φόβητρο και να μην αρκούνταν σε μερικά σπασμένα τζάμια, καμένα αυτοκίνητα και στο πλιάτσικο.
Ξέρω ότι με αυτά που διατυπώνω θα δυσαρεστήσω ορισμένους, κι ειδικά τους λεγόμενους «καθαρολόγους», όπως και τους «δεξιούλιδες καθώς πρέπει» συντηρητικούς που θέλουν πρόθυμα να πουλήσουν εκδούλευση στο σύστημα μέσω είτε της «αντι- ισλαμικής» ατζέντας είτε της ατζέντας «νόμος και τάξη». Στους πρώτους θα ήθελα να εκφράσω την λύπη μου που δεν είδαν τελικά όπως επιθυμούσαν να καταλύουν το σύστημα μαυροφορεμένοι Άριοι με ορθό το λάβαρο με την σβάστικα, κι αυτούς από δίπλα, αλλά από όσο ξέρω δεν υπέγραψε κανείς κανένα συμβόλαιο με την ιστορία ή την μοίρα και κυρίως ότι το σύμπαν αδιαφορεί παγερά για τα ατομικά μας αισθήματα κι επιθυμίες. Στους δεύτερους έχω μόνο να ευχηθώ «καλή Νέα Δημοκρατία», στο δρόμο που χάραξαν τα «ορφανά» του Καρατζαφέρη, αν τελικά αποδείξετε ότι έχετε στοιχειώδη ευφυΐα και δεν πουληθείτε για μια μπαγιάτικη τυρόπιτα.
Και τώρα περνάω στην κεντρική προβληματική του ερωτήματος προς τον φίλτατο Αριστοτέλη. Το σύστημα διαχρονικά έχει δείξει ότι διαθέτει την ικανότητα είτε να εκμεταλλεύεται την κοινωνική δυσφορία και να την οδηγεί εκεί που τελικά το συμφέρει είτε να δημιουργεί εξ αρχής προβοκατόρικα τις κατάλληλες περιστάσεις προκειμένου να επωφεληθεί το ίδιο επιβάλλοντας τις ατζέντες του. Πολλά τα παραδείγματα: ψεύτικοι ήρωες της δήθεν «Αντίστασης» στους Γερμάνους, «Ολοκαυτώματα», «Μάης του ’68» στη Γαλλία, «Εξέγερση» του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα, «πτώση» των Δίδυμων Πύργων στις ΗΠΑ. Για να μην ξεχάσουμε και τις εξεγέρσεις και πάλι στο Παρίσι του 2006 ή τον «καθ’ ημάς» «Δεκέμβρη του 2008», ψεύτικες πανδημίες και τερατολογίες περί αλλαγής του κλίματος με μόνο στόχο την στέρηση της ανθρώπινης ελευθερίας και τόσα άλλα. Μάλιστα, όλα αυτά παρουσιάστηκαν σχετικά πρόσφατα, μέσα στο μανιφέστο των επικεφαλής του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ «Η Μεγάλη Επανεκκίνηση», εν είδει δήθεν προβλέψεως, αν κι είναι ξεκάθαρο, για όποιον έχει νου, ότι είναι σχεδιασμός. Κατά την γνωστή τακτική δημιουργούμε το πρόβλημα και μετά σου δίνουμε την (μόνη) λύση. Μέσα σε αυτές τους τις «προβλέψεις» οι συγγραφείς τόνισαν και μεγάλες κοινωνικές αναταραχές οι οποίες και θα οδηγήσουν σε κοινωνικές αλλαγές, οι οποίες φυσικά αλλαγές θα είναι εκ των προτέρων σχεδιασμένες προς το συμφέρον των κρατούντων και προς την κατεύθυνση μιας ακόμα χειρότερης κοινοβουλευτικής και νεοφιλελεύθερης δημοκρατικής τυραννίας. Όλα αυτά φυσικά χωρίς να αγνοούμε ότι οι έχοντες την εξουσία δεν είναι ούτε παντοδύναμοι, ούτε κι αλάνθαστοι. Πολύ χαρακτηριστική περίπτωση η αντίσταση του Ιράν και η συντριβή των εκεί σχεδίων της σιωνιστικής δικτατορίας. Επίσης, άλλο παράδειγμα, δύο δημιουργήματά τους, που τελικά δεν εξελίχθηκαν όπως τα σχεδίασαν και τώρα αποτελούνε πλανητικό πρόβλημα για αυτούς, αντί για αρμονικούς εταίρους. Αναφέρομαι στην μετασοβιετική Ρωσία και την ιδιόμορφη περίπτωση της σύγχρονης Κίνας, χωρίς φυσικά να θέλω να αφήσω ούτε καν την παραμικρή υπόνοια της αυταπάτης ότι αυτές οι δύο ανταγωνιστικές δυνάμεις αποτελούν κάτι καλύτερο ή εναλλακτικό στην παγκόσμια τυραννία. Απλά η διαίρεση των τυράννων και οι έριδες μεταξύ τους θεωρώ ότι είναι μία θετική εξέλιξη για κάθε ελεύθερο άνθρωπο.
Οπότε Αριστοτέλη, καταρχάς θέλω να σε ρωτήσω αν συμφωνείς με την οπτική μου κι αν όχι πού ακριβώς και γιατί διαφωνείς; Επίσης κεντρικό ερώτημα: θεωρείς όλα αυτά «προεόρτια» ενός όλο και αυξανόμενου εκτροχιασμού του συστήματος που θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην αποσταθεροποίησή του κι έτσι δικαιολογείται και η αισιοδοξία σου; Δεδομένου του ότι και οι ποιότητες των πρωταγωνιστών των πρόσφατων εξεγέρσεων δεν φαίνονται και τόσο ενθαρρυντικές. Και τελευταίο και κρίσιμο ερώτημα: κατά πόσο θα απέκλειες μία οργανωμένη ψυχολογική επιχείρηση εκ μέρους της σιωνιστικής κατοχής, της οποίας η όποια κοινωνική μηχανική θα οδηγήσει με σταθερά βήματα στην επιβολή όλο και αυστηρότερων μέτρων που τελικά θα μπορούσαν να μας φέρουν στην αποκορύφωση της δημοκρατίας, δηλαδή σε μια πολύ σκληρή μορφή δικτατορίας κι επιτήρησης, δεδομένου και του υπερόπλου της τεχνιτής νοημοσύνης;
‘Όλα τα παραπάνω ερωτήματα και σκέψεις που σου απευθύνω αποτελούν ειλικρινείς προβληματισμούς μου προς το πρόσωπό σου και θέματα για συζήτηση, αποσαφήνιση και διαφώτιση.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σου, την οποία και περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον.
~Τηλέμαχος ΑΑ ~