Η σημερινή παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητα αντιπροσωπεύει τον θρίαμβο της τέταρτης κάστης (των μαζών και της καθαρής οικονομίας):
Το Βασίλειο της Ύλης και της Τεχνητής Νοημοσύνης , επιδιώκει τον απόλυτο έλεγχο της κοινωνίας από τους οικονομικούς δείκτες, τις πολυεθνικές τεχνολογικές εταιρείες και την ψηφιοποίηση της ζωής. Ισχύει το γεγονός οτι στο σύστημα θα έβλεπε ως " κανονικότητα " , την κυριαρχία των αλγορίθμων και της Τεχνητής Νοημοσύνης ως την οριστική μετατροπή του ανθρώπου σε «μηχανή», απογυμνωμένο από κάθε μεταφυσική διάσταση. Δημιουργήθηκε μια «Ρευστή» Ανθρωπότητα στις σύγχρονες κοινωνικές θεωρίες, η αποδόμηση των παραδοσιακών ρόλων, των φύλων και της οικογένειας, είναι το τελικό στάδιο της «υγροποίησης» του κόσμου, όπου δεν υπάρχει πλέον καμία σταθερή μορφή, καμία ιεραρχία και κανένα σημείο αναφοράς. Εδώ είναι που έρχεται η άνοδος του Εθνικισμού το 2026 η οποία συνεχίζει την εκτροπή βασιζόμενη πάνω στις διεργασίες που έφεραν την " αναγκαιότητα" του.
Φοβικός και «Αμυντικός» είναι ρόλος που εχει ο σημερινός εθνικισμός και λαϊκισμός. Δεν πηγάζουν από ένα ανώτερο πνευματικό όραμα ή από μια επιθυμία ανασύστασης μιας Ιερής Αριστοκρατίας των εθνών . Αντίθετα, οι εθνικισμοί είναι «αντιδραστικά» κινήματα , γεννιούνται από τον φόβο της οικονομικής εξαθλίωσης, της μετανάστευσης και της απώλειας της καταναλωτικής άνεσης. Ένας εθνικισμός που γεννιέται από τον φόβο και το στομάχι, και όχι από το πνεύμα, είναι άχρηστος εγκλωβισμένος στην παγίδα της κάλπης (Αστική Δημοκρατία): Οι σύγχρονοι εθνικιστές προσπαθούν να κερδίσουν την εξουσία μέσω των δημοκρατικών εκλογών, των social media και των όρων του πολιτικού συστήματος , παίζοντας το παιχνίδι της μαζικής δημοκρατίας, έχουν ήδη αλλοτριωθεί. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει έλλειψη της «Φυλής του Πνεύματος». Οι σημερινοί εθνικιστές εστιάζουν εμμονικά στην ταυτότητα με όρους κοινωνικούς, γεωγραφικούς ή απλώς «πολιτισμικούς» , ενώ οι ίδιοι στην προσωπική τους ζωή είναι εξίσου υλιστές, αστοί και αποκομμένοι από το Ιερό, όσο και οι αντίπαλοί τους.
Η πρόταση και η ουσιαστική στάση έναντι αυτού του οικοδομηματος είναι η εξής:
α) Αποχή από την Πολιτική των Μαζών: Δεν έχει νόημα να γίνει κανείς μέλος ενός εθνικιστικού κόμματος ή να προσπαθήσει να «σώσει» το κράτος. Το σύγχρονο κράτος είναι καταδικασμένο να σαπίσει.
β)Εσωτερική Αποστασιοποίηση: Ο παραδοσιακός άνθρωπος πρέπει να ζει μέσα στον σύγχρονo κόσμο, αλλά να μην ανήκει σε αυτόν. Πρέπει να παραμένει απρόσβλητος από τις ιδεολογίες της εποχής (είτε την παγκοσμιοποίηση είτε τον εθνικισμό).
γ) Η απόλυτη φόρμουλα που προτείνει ο ο μεγάλος Φιλόσοφος Ιούλιος Εβολα , η φόρμουλα του να βαδίζεις «Ιππεύοντας την Τίγρη»: Όταν μια τίγρης σου επιτίθεται, αν προσπαθήσεις να τη χτυπήσεις κατά μέτωπο, θα σε κατασπαράξει (όπως ο εθνικισμός που προσπαθεί να σταματήσει την ιστορία). Η λύση είναι να πηδήξεις στην πλάτη της. Αφήνεις την παρακμή να ολοκληρώσει τον κύκλο της, προστατεύοντας ταυτόχρονα τη δική σου εσωτερική ελευθερία και πνευματική καθαρότητα, περιμένοντας τη στιγμή που η τίγρης θα κουραστεί και θα πέσει, εκεί το " ζώο " θα αρχίσει να υπακούει κουρασμένο πλεον στις εντολές που του δίνονται, ώστε να χτιστεί κάτι νέο πάνω στα ερείπια.
Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό στούς υποστηρικτές των εθνικοσοσιαλιστικων και φασιστικων ιδεών, εάν εφόσον εννοηθούν σαν πνευματική αντίληψη απ τούς "ερεθισμένους" του κοσμοειδωλου , είναι ότι αυτές οι δύο διαφορετικές εκδοχές της Πολιτείας του Πλάτωνος αποτελούν όψεις τις αισθητικής της Ρώμης και των Τεύτονων και ως τέτοιες πρέπει να παραμείνουν. Επίσης σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να καταφεύγει το συγκεκριμένο άτομο στο παιχνίδι ή την παγίδα της " κοινωνικοτητας" του να επιχειρηματολογει ως προς τα οικονομικά και κοινωνικοπολιτικα ζητήματα όπου αυτές οι πολιτείες εν συγκρίσει με τις αντίθετες υπερτερουσαν η όχι. Όπως ακριβώς ο Πλάτων έγραψε, η Πολιτεία πρέπει πρώτα απ όλα να γίνει πνευματικό " κτημα" του ενάρετου ανθρώπου ως βιωματική εμπραγματωση ασχέτως με τον αν αυτή η πολιτεια υπήρξε, υπάρχει η θα υπάρξει. Συνεπώς η κατανόηση του εθνικοσοσιαλισμου ως βιωματική πράξη στα δεδομένα της ζωής η του φασισμού ως κρατική υπόσταση μιας ιεράρχησης ταξεως έναντι του χάους , πρέπει να αποτελεί συνείδηση του ατόμου και κυρίως της Φυλετικης ψυχής (εάν υπάρχει) στο σημερινό κόσμο, όχι ως προσπάθειας κομματικής η κοινωνικής δικτύωσης , δηλαδή να υποπέσει σαν δημοκρατική εκτροπή, αλλα ως πνευματικών και πολιτιστικών προσανατολισμών.
Αυτό μας φέρνει στην απάντηση της ουσιαστικής όψης του όρου ~Αυτοκρατορία ~ υπό το πνευματικό πρίσμα της πνευματικής Παραδόσεως όλων παλαιών Καστών όπου το άτομο δεν αναγνωρίζεται ως ένα υλιστικο σύνολο και προκαταληψεων κοινωνικών τάξεων βάση του χρήματος, της παραγωγής, του κέρδους και της διανομής, αλλά ως ένα ενιαίο οργανικό σύνολο με ανεξίτηλη προσωπικότητα στην ανώτατη διοικητική λειτουργία και ιεραρχησεως των Αξιών που ορίζονται απ την κλασσική αρχαιότητα ως Ηθικές, Πνευματικές και κυρίως Αριστοκρατικες. Αυτές που η Αρία Ρώμη καθιέρωσε πρώτη ως σύστημα εσωτερικής τάξης, πειθαρχίας και Δικαίου.
Συνεπώς σήμερα η Προσωπικότητα καλείται να ανατρέψει με την απόσυρση τής από εκείνον τον κόσμο της ύλης την προσοχής της , αναμένοντας την πτώση του και την διάλυση απ τις διεργασίες τις ίδιες που το κατέστησαν ως " Πραγματικότητα".
Εν κατακλείδι παραθέτονται οι σκέψεις του μεγάλου Φιλοσόφου για την πλήρη εμπέδωση των παραπανω:
~ Τόσο ο Καπιταλισμός όσο και ο Μαρξισμός έχουν παγιδευτει σε έναν σκοτεινό και κλειστό κύκλο. Πρέπει λοιπόν, να σπάσουμε και να ανοίξουμε αυτό τον κύκλο. Δηλαδή, όσο δεν μιλάμε για τίποτε άλλο πέραν, τις οικονομικές τάξεις, την εργασία, τους μισθούς, την παραγωγή, όσο εξαπαταμε τον εαυτό μας , θεωρώντας πως η πραγματική ανθρωπινη πρόοδος και η γνήσια ατομική ανύψωση εξαρτώνται από ένα συγκεκριμένο σύστημα διανομής του πλούτου και των αγαθών και επομένως έχει να κάνει με την φτώχεια και την διευκόλυνση, όπως υπάρχει στις ΗΠΑ , ή κάποτε υπήρξε στον ουτοπικό " σοσιαλισμό " , παραμένουμε στο ίδιο κατώτερο επίπεδο που πρέπει να καταπολεμησουμε.
Όλα όσα σχετίζονται με την οικονομία και την οπτική του οικονομικού συμφέροντος ως μια απλή ικανοποίηση φυσικών αναγκών, είχαν , έχουν και θα έχουν δευτερεύοντα ρόλο σε μια κανονική Ανθρωπότητα. Αυτό διότι, πρέπει να διαχωρίσουμε μια σειρά ανωτέρων αξιών, πού είναι πολιτικές, πνευματικές και ηρωικές. Μια τάξη- Κάστα, όπως έχουμε αναφέρει, που δεν αναγνωρίζει ούτε καν παραδέχεται " προλετάριους " ή " καπιταλιστές".
Μόνο βάση αυτής της τάξης είναι σωστό να ορίσουμε έκεινα για τα οποία αξίζει να ζήσουμε και να πεθάνουμε, εκείνα που καθιερώνουν μια αληθινή Ιεραρχία, που διαφοροποιούν νέες τάξεις αξιοπρέπειας και εσωτερικότητας, και στην κορυφή του θρόνου τοποθετείται η ανώτερη διοικητική λειτουργία , η - Αυτοκρατορία - ( Imperium ). ~