΄΄ Τα απόνερα ενός ναυαγίου είναι η αιτία της επανδρώσεως του σύγχρονου σκάφους μας λοιπόν , βλέποντας με έναν παλαιό και γνώριμο τρόπο να πλησιάζει στις ακροθαλασσιές αυτός ο στοχευμένος και πονηρός κυματισμός που έρχεται ξανά για να καθιερώσει την παρουσία του στα αφελή και παραπλανημένα παράλια. Έτσι η αποφυγή και η αντιμετώπιση του αποτελεί μια ενστικτώδη κίνηση για τους σώφρονες ναυτικούς έτσι ώστε να μην υπάρξει κάποιο ατύχημα και μας κοστίσει σε ναύτες ή υλικό. ΄΄
Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε πλέον σε προεκλογική περίοδο και ερχόμαστε αντιμέτωποι για άλλη μια φορά , όπως πάντοτε , με την υπόσταση της τυραννίας του δημοκρατικού πολιτεύματος , το οποίο εκ των προτέρων έχει φροντίσει να καμφθεί κάθε αντίσταση εναντίον του με τον έξυπνο τρόπο της προκλήσεως μιας ελεγχόμενης απ το ίδιο το πολίτευμα αντίστασης , μέσω της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και των κομμάτων χρησιμοποιώντας αυτές τις εστίες ως ασφαλιστικά μέτρα ως προς την εγγύηση της υπαρξής του. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κάνουμε μια εισαγωγή η οποία είναι απαραίτητη για την όσο το δυνατόν γίνεται πλήρης κατανόηση της δημοκρατίας , καθώς είναι χρήσιμο για την περαιτέρω χρήση της ως παράδειγμα προς αποφυγή , αλλά και την κατάρριψη των λυτρωτικών διαστάσεων που έλαβε με την γαλλική επανάσταση του 1789 και έπειτα. Οι απαρχές του πολιτεύματος για και από το οποίο οι αρχαίοι πολιτισμοί παρήκμασαν και σε μεγάλο μέρος εξαφανίστηκαν , μέσω συνεχών μεταπτώσεων του πνεύματος και της ποιότητας της ηγετικής Κάστας από τους ηλιακούς ήρωες , του βασιλείς-πολεμιστές ,τους ιερείς πολεμιστές και τους παραδοσιακούς στρατιωτικούς οίκους ερχόμενη η εξουσία στην κάστα των εμπόρων του χρήματος , φαίνεται να έρχεται προειδοποιητικά από την ίδια την παράδοση των Ελλήνων φιλοσόφων και συγκεκριμένα από την Πολιτεία του Πλάτωνος. Οι παραπομπές που θα χρησιμοποιηθούν είναι αναλυτικές και πάντοτε επίκαιρες μην αφήνοντας καμία απορία στους αναγνώστες , τους σκεπτόμενους αλλά και τους απλούς παρατηρητές. Η αρχή ξεκινάει με την περιγραφή της δημιουργίας του ίδιου του δημοκρατικού όντος , όταν ο Πλάτων αρχίζει να περιγράφει ότι : ( 599 e Πολιτεία) [όταν ένας νέος που έχει , όπως λέγαμε μόλις τώρα , με απαιδευσία και τσιγκουνιά , γευτεί το μέλι των κηφήνων και συναναστραφεί με τα φλογερά και φοβερά θηρία , που μπορούν να προξενούν κάθε είδους ηδονές , διαφορετικές και κάθε μορφής , ΕΔΏ θεώρησε πως βρίσκεται η αρχή της μεταβολής της ολιγαρχικής φύσης του σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ] . Συναντάμε εδώ την μεταβολή του χαρακτήρα από την αδυναμία του, να ενδίδει στα πονηρά ερεθίσματα που δέχεται , όντας αδύναμος εκ φύσεως. Στην συνέχεια περιγράφεται το πώς η φύση αυτή όταν επικρατεί τι συμβαίνει στην πόλη: (599 e Πολιτεία ) [επομένως λοιπόν , όπως ακριβώς η πόλη άλλαξε , όταν η μια παράταξη βοηθήθηκε απ’ έξω από την όμοια της σαν όμοια που ήταν , έτσι ο νεαρός δεν μεταβάλλεται όταν αντίστοιχα βοηθήσουν απ’ έξω κάποια είδη επιθυμιών είναι συγγενικά και όμοια με τις άλλες που έχει μέσα του]. Συνεχίζοντας την περιγραφή της ψυχής του δημοκρατικού όντος παραθέτει : ( 560 a Πολιτεία ) [ Κάποιες φορές βέβαια θαρρώ , το δημοκρατικό μέρος υποχώρησε στο ολιγαρχικό και από τις επιθυμίες άλλες καταστράφηκαν και άλλες εξορίστηκαν , καθώς δημιουργήθηκε κάποια συστολή στην ψυχή του νέου και έτσι γίνεται πάλι κόσμιος]. Εντοπίζουμε εδώ πως ο φιλόσοφος διακρίνει κάποια καλά χαρακτηριστικά στην ολιγαρχική φύση του ατόμου διότι εμπεριέχεται μια περισσότερη σύνεση και κοσμιότητα σε αντίθεση με την διαταραχή του δημοκρατικού. Συνεχίζοντας ο νέος , του δημοκρατικού τύπου , μας πληροφορεί ο φιλοσοφος ότι : (560 b ,c , d Πολιτεία ) [ Στο τέλος νομίζω , κυριεύουν την ακρόπολη της ψυχής του νέου , καθώς καταλαβαίνουν πως ήταν άδεια από μαθήματα και καλές ενασχολήσεις και λόγους αληθινούς , αυτά δηλαδή που είναι άριστοι φρουροί και φύλακες στις διάνοιες των θεάρεστων ανθρώπων … Οι αλαζονικοί εκείνοι λόγοι κλείνουν τις πύλες του Βασιλικού τείχους μέσα στην ψυχή του , και δεν επιτρέπουν την είσοδο ούτε στους ίδιους τους συμμάχους , κι’ ούτε τους λόγους , που σαν πρεσβεία στέλνουν οι γεροντότεροι πολίτες , δέχονται , αλλά οι ίδιοι επικρατούν στην μάχη και ονομάζοντας την ντροπή ηλιθιότητα , με εξευτελισμούς τη διώχνουν εξόριστη , και την σωφροσύνη , ονομάζοντας την ανανδρία , με προπηλακισμούς την πετάνε έξω , ενώ το μέτρο και τις λογικές δαπάνες , πείθοντας ότι είναι αμορφωσιά και υποδούλωση , τα εξορίζουν με την συνδρομή πολλών και ανώφελων επιθυμιών.] ( 562 a , Πολιτεία ) [ Τι θα κάνουμε λοιπόν , δεν θα καταταχτεί από μας ο άνθρωπος αυτού του είδους ως αντίστοιχος της δημοκρατίας , και σωστά δεν θα χαρακτηρίζεται ως δημοκρατικός]. Είναι φανερό πλέον ότι με αυτή την πλήρης περιγραφή των ερεθισμάτων και την στοιχειοθέτηση του δημοκρατικού ανθρώπου ,ότι πρέπει να καταλήξουμε στην πραγματικότητα που δημιουργεί αυτή η προσωπικότητα του συγκεκριμένου τύπου ανθρώπου , του δημοκρατικού. ( 562 a , b ,c ) [ Εμπρός λοιπόν , με ποιο χαρακτήρα μας παρουσιάζεται , αγαπητέ φίλε , η τυραννίδα; Το ότι προκύπτει βέβαια απ την δημοκρατία είναι σχεδόν ολοφάνερο. Δεν δημιουργείται άραγε κατά τον ίδιο τρόπο περίπου η δημοκρατία από την ολιγαρχία και από την δημοκρατία η τυραννία ;– Πώς? Αυτό το αγαθό που στόχευαν και μέσα από το οποίο η ολιγαρχία εδραιώνονταν , αυτό λοιπόν ήταν ο υπέρμετρος πλούτος , έτσι είναι;Η απληστία του πλούτου , λοιπόν , και η παραμέληση των άλλων για τα χρήματα , την κατέστρεψαν. Συνεπώς , και η απληστία , που ορίζεται ως αγαθό ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , δεν καταλύει και την ίδια την δημοκρατία ? Ποιο αγαθό εννοείς όμως πως ορίζει αυτή;Την ελευθερία είπα]
. Το αγαθό λοιπόν που ορίζεται ως ελευθερία σε αυτή την πολιτεία είναι ο υπέρμετρος πλούτος , η απληστία! Και συνεχίζει ( 562 c , d , e Πολιτεία ) [ Άραγε λοιπόν , είπα εγώ , όπως εγώ τώρα θέλω να πώ , ην απληστία σε σχέση με αυτό το αγαθό και η αμέλεια για τ΄άλλα , μεταβάλλουν αυτό το πολίτευμα και το προετοιμάζουν να έχει την ανάγκη τυραννίδας. Πως είπε; Όταν νομίζω , μια δημοκρατική πόλη που διψάει για ελευθερία τύχει να έχει κακούς κυβερνήτες , και μεθύσει , επειδή της παρέχουν άκρατη ελευθερία παραπάνω απ΄όση πρέπει , τους άρχοντες λοιπόν , αν δεν είναι ήπιοι και δεν της παρέχουν μεγάλη ελευθερία , τους τιμωρεί με την κατηγορία του καταχθόνιου , ολιγαρχικού]. Πλέον φτάσαμε στο σημείο για να ονομάσουμε πλέον την δημοκρατία με το πραγματικό της όνομα , ( 564 a Πολιτεία ) [ Γιατί η υπέρμετρη ελευθερία δεν καταλήγει καθώς φαίνεται σε καμιά άλλη μεταβολή , παρα σε υπέρμετρη ΔΟΥΛΕΊΑ και για την πόλη και για τον πολίτη. Εύλογα λοιπόν είπα και η ΤΥΡΑΝΝΙΔΑ ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΊΤΑΙ ΑΠΌ ΚΆΠΟΙΟ ΆΛΛΟ ΠΟΛΊΤΕΥΜΑ , ΠΑΡΆ ΑΠΌ ΤΟ ΔΗΜΠΟΚΡΑΤΙΚΌ , ΌΠΟΥ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΠΕΡΙΌΡΙΣΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ , ΘΑΡΡΏ , ΠΗΓΆΖΕΙ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΚΑΙΜ ΑΚΌΜΗ ΑΓΡΙΌΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΊΑ]. Φτάνοντας λοιπόν στο τέλος της η πλατωνική αφήγηση , το μόνο που πρέπει να συμπληρώσουμε είναι η κατ΄εξοχήν απάντηση του νουνεχούς ατόμου , του αληθούς και του δικαίου , αυτό θα είναι η τελευταία παραπομπή της Πολιτείας για την ολοκλήρωση της διαδασκαλίας της ως προς το παρόν δημοσίευμα για την αντιμετώπιση της δουλοκρατικού τυραννικού πολιτεύματος . ( 567 c , Πολιτεία ) [ Πρέπει λοιπόν , να παρατηρεί προσεκτικά ποιος είναι ανδρείος , ποιος μεγαλόφρων , ποιος συνετός , ποιος πλούσιος , και είναι τόσο μακάριος , ώστε υπάρχει ανάγκη γι΄αυτόν να έχει πόλεμο με όλους αυτούς , εκούσιο ή ακούσιο , και να τους επιβουλεύεται μέχρι να αποκαθάρει την πόλη. Ωραία κάθαρση θα κάνει , είπε. Ναι , είπα εγώ , το αντίθετο από αυτό που κάνουν οι γιατροί στα σώματα , γιατί οι τελευταίοι , αφαιρούν το κάκιστο και αφήνου το βέλτιστο , ενώ ο τύραννος το αντίθετο].
Στο σημείο αυτό πρέπει να γυρίσουμε το βλέμμα μας στην σημερινή επικαιρότητα διότι πλέον η τροπή που παίρνουνε οι διεργασίες αυτού του συστήματος είναι τελείως διαφορετικές από αυτές που είχε τις τελευταίες δεκαετίες απέναντι των υποστηρικτών του εθνικισμού , εθνικοσοσιαλισμού, φασισμού, δηλαδή δεν είναι το ζητούμενο η δίωξη ή η καταδίκη τους ,η φυλάκιση. Είναι η πονηρή συγχώνευση μέσα στο κομμάτι του αστικού ιστού του κοινοβουλευτισμού. Αυτό το εγχείρημα το αναλαμβάνει ένα επιπλέον ακροδεξιό εθνικιστικό μόρφωμα , ανάμεσα στα ήδη υπάρχοντα ,όπου το σημαντικότερο μέρος του σχεδίου φαίνεται να είναι ο πλήρης διαμελισμός του μικρού ποσοστού υγιών πατριωτών και εθνικιστών , σε ιδιοτελείς παρατάξεις δημοκρατικών παρεκβάσεων , τύπου , όλων όσων προανέφερε ο πλατωνικός διάλογος ,αλλά , και όσων έχουμε δει τις προηγούμενες δεκαετίες. Η κάμψη της αντίδρασης , της πραγματικής αρχής της αποσυνθέσεως της δημοκρατικής τυραννίδας , λοιπόν , ΛΑΜΒΆΝΕΙ ΑΠΕΥΘΊΑΣ ΤΈΛΟΣ , ΌΤΑΝ ΠΡΟΣΈΛΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΆΛΠΗ. Η δίωξη πλέον δεν είναι εργαλείο διότι θα δημιουργεί μόνον την συνεχή αντίδραση και αφύπνιση της κοινωνίας και την περιέργεια να κοιτάξει απο " την αλλη πλευρά του λόφου " . Η οδός που θα ακολουθηθεί είναι η συσπείρωση των αντιδρώντων μέσα σε κομματικά κατασκευάσματα δεξιότερα της δεξιάς έτσι ώστε η αντίδραση να κάμπτεται μέσα στο χωνευτήρι της κάλπης, μέσα στην παγίδα του εκλογικού παιχνιδιού διαλύοντας επι της ουσίας κάθε μορφή κινδύνου εγκλωβίζοντας την ΣΚΈΨΗ και την ΑΝΤΊΛΗΨΗ του Ελευθέρου μέσα σε μια εξαπάτηση με την υποτιθέμενη διαφορετική κομματική προσέγγιση, ενώ οι " κηφήνες " θα απολαμβάνουν την κάλυψη όλων των αναγκών τους από τη ληστρική κοινοβουλευτική προστασία.
Η απάντηση σε αυτή την παγίδα είναι η αποστασιοποίηση του Ατόμου από αυτές τις εθνικιστικές οχλοκρατικές εκφάνσεις και η δημιουργία της Προσωπικότητας του σαν μονάδα, η καλλιέργεια η κατάρτιση η εξέλιξη και η βιωματική πραγμάτωση του επάνω στις υγιής διδασκαλίες του έργου που αποτελεί την διαχρονική αφετηρία των Προσανατολισμών μας ,της Πολιτείας του Πλάτωνος και όχι μόνον. Πρέπει το άτομο να σφυρηλατήσει μια σιδηρά αφοσίωση απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό ενθυμούμενο ότι είχε πει ο Ιωάννης Βουλπιώτης στον τότε νεαρό Αριστοτέλη Ηρ.Καλέντζη, ότι ο εθνικοσοσιαλισμός δεν αρχίζει προσπαθώντας να νικήσουμε τους αντιπάλους η να καταλάβουμε την εξουσία, ΑΛΛΑ πολεμώντας και καταλαμβάνοντας το ~ ατελές Εγώ μας ~ , όπως και ότι η δράση μας πρέπει να είναι αυτόνομη , να μην στοχοποιούμαστε σε συλλογικότητες οι οποίες αποτελούν έναν εύκολο στόχο. Να θυμηθούμε το νόημα του Αγώνος του ηρωικού ανθρώπου που μας διδάσκει ο Ιωάννης Συκουτρής, ότι ο ηρωικός άνθρωπος ζει , όχι για τιμές, τις φιλοφρονήσεις και τα έπαθλα, ΑΛΛΑ για να πράξει το καθήκον όσο δυσάρεστο και αν είναι! Η κατάρρευση είναι δεδομένη, δεν χρειάζεται να την πιέσουμε αλλά να αποφύγουμε το συμπαρασυρμό.