Η «ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ» ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΥΝΕΧΕΙΣ.
Οι παρακμιακές δημοκρατίες φθίνουν παγκοσμίως, βουτηγμένες στο αίμα και στον θάνατο των πολιτών τους που όχι μόνον δεν κατάφεραν να κάνουν ευτυχισμένους αλλά και κατέληξαν δυνάστες τους στυγνότερες κι απ΄ τους στυγνότερους δικτάτορες της Ιστορίας. Έτσι, ήδη στην αρχή του 21ου αιώνος, οι απανταχού δημοκρατίες υφίστανται καταλυτικούς «τριγμούς» σοβαρών αναθεωρήσεων που, νομοτελειακώς, θα καταλήξουν στην πλήρη και οριστική κατάρρευση του μύθου τους.
Ομοίως, στην Ελλάδα παρατηρείται η από χρόνων «κόπωση» ακόμη και των αφελέστερων κηρύκων της δημοκρατίας έναντι της αξίας του Κοινοβουλίου το οποίο, πλέον, «κοσμείται» από τον χαρακτηρισμό του άντρου της αθλιότητος και των σκανδάλων, με σωρεία δειγμάτων εγκληματικής συμπεριφοράς των μελών του και των εκπροσωπούμενων κομμάτων μέχρι και των υποψηφίων, κομμάτων και προσώπων, που διαγκωνίζονται για να εισέλθουν.
Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα την εκρηκτική άνοδο μιας νέας κατηγορίας παρατάξεων, κυρίως ευρωπαϊκών, οι οποίες ενώ ακολουθούν την κοινοβουλευτική διαδικασία αναρρήσεως στην εξουσία, ενίοτε απροκαλύπτως, τοποθετούνται κατά της δημοκρατίας χωρίς να κρύβουν την περιφρόνησή τους προς αυτή και την ουσία της. Και. συλλήβδην, αυτό το «ρεύμα» κατονομάζεται με έναν …κοινόχρηστο αοριστολογικό νεολογισμό ως «Ακροδεξιά» χωρίς κανείς να τολμά να προσδιορίσει το ακριβές ιδεολογικό «προφίλ» του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου.
Ενώ οι λοιποί τελούν εν αδυναμία και συγχύσει του προσδιορισμού του ακριβούς περιεχομένου του όρου «Ακροδεξιά», εμείς το προσδιορίζουμε ως το, φυσικώς αναμενόμενο, παράγωγο αποτέλεσμα της καθολικής αποτυχίας της δημοκρατίας της οποίας τα, αποδυναμωμένα και εξουθενωμένα, θύματα-πολίτες, τελούντα εν απογνώσει, επιλέγουν την αντί-ΘΕΣΗ δι ενός τρόπου που να μην τους φέρει αντιμέτωπα με τα ισχυρά κατασταλτικά «μέσα» που ήδη έχει φροντίσει η τυραννική δημοκρατία να διαθέτει. Η αδυναμία και αμηχανία των πολιτών της δημοκρατίας που ήδη έχουν αρχίσει να … «υποψιάζονται» και να ανασυγκροτούνται εναντίον του πραγματικού δυνάστη τους, τους εξαναγκάζει να ακολουθούν μία ήπια εξέγερση, πάντοτε τηρουμένης της κοινοβουλευτικής τάξεως, όμως, μέχρις ενός σημείου το οποίο σύντομα θα υπερκερασθεί όπως αυτή την στιγμή δείχνουν τα ευρωπαϊκά «πράγματα».
Την ίδια αργοσαλεύουσα και, πάντως, ευηθέστατην «ανασύνταξη» της «Ακροδεξιάς» παρατηρούμε και στην Ελλάδα όπου η Κασιδιάρεια (μπορεί και «ΚασιΔΙΑΡΡΟΙΑ»…) αναλαμπή προοιωνίζει, απλώς, το …τσιμεντάρισμα της ταφόπλακας του Εθνικισμού την οποία ήδη έθεσε η αυτό-αφανισθείσα «Χρυσή Αυγή» η οποία ενεταφίασε στο ενδότερα του «Δομοκού» κάθε εθνικιστική ελπίδα. Έτσι, ο άλλοτε υπαρχηγός της και …πεφιλημένος του Νίκου Μιχαλολιάκου, Ηλίας Κασιδιάρης, νομίζοντας ότι, σβήνοντας από το μπράτσο του την Σβάστικα την οποία ουδέποτε εννόησε…, θα μπορούσε να υποδυθεί την επόμενη ηγετική «περσόνα» στο παλκοσένικο της «πατριωτικής» οπερέτας, κάνει την εμφάνισή του αποζητώντας το χειροκρότημα που θα σημάνει την βουλευτοποίησή του και την ένταξή τους σε μία χορεία καθαρμάτων οποία ήδη είναι δακτυλοδεικτούμενα από τους αργο-εξεγειρόμενους οι οποίοι συνμπαρασύρουν …εξελίξεις!
Το αν πράττει ευφυώς ο ευηθέστατος πρώην υπαρχηγός της «Χρυσής Αυγής» Ηλίας Κασιδιάρης, δεν χρειάζεται και πολύ κόπος να απαντηθεί… Απλώς, θα μπορούσαμε λακωνικώς να απαντήσουμε ότι είναι απαραίτητο να «μπεις» πριν … «βγεις» και αυτόν, αφού «μπει» θα τον βγάλουν και θα τον βγάλουν και πάλι με …χειροπέδες, διότι δεν διαθέτει ούτε ν ο υ, ούτε σ χ ε δ ι α σ μ ό, ούτε ε π ι τ ε λ ε ί ο!
Και απομένει σε όλους τους νουνεχείς να αντιλαμβανόμεθα ότι και η «Ακροδεξιά» έχει την σημασία της ως παράδειγμα προς αποφυγήν, όπως και τόσα άλλα, βοηθώντας μας να επιμένουμε στο «ορθώς και ευσταθώς πορεύεσθαι» εν μέσω ερειπίων, εμψύχων και μη. Διότι, καθήκον μας είναι η χρηστή και γόνιμη συνεισφορά προς τον Πολιτισμό του οποίου η διατήρηση είναι καθήκον μας!
Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης