NICHT DER STAAT BEFIEHLT UNS, SONDERN WIR BEFEHLEN DEM STAATE
~ Οι ακαταπαύστως αποσυντιθέμενες αντιναζιστικές κοινωνίες, εξακολουθούν να καταδικάζουν τις υποστάσεις τους στην φαυλότητα της εμμόνου αρνήσεως της πραγματικότητος που τους διέπει. Οι συγκροτούντες των αντιναζιστικών κοινωνιών, όντας δειλοί και ως εκ τούτου ανήμποροι να κοιτάξουν ευθαρσώς το Φως και να υποτάξουν το εμπαθέστατο εγώ τους στην Αλήθεια που πλέον προβάλλει διάπλατα διά των τεκταινομένων που λαμβάνουν χώρα, επιλέγουν συνειδητά να ζουν μέσα σε ψευδαισθήσεις και σε αυθυποβληθείσα λήθη, ως μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια παρεκκλήσεως και απαλλαγής της ευθύνης τους να παραδεχθούν αυτό που πάντοτε εφοβούντο ότι ίσχυε.
Τούτον, θα συνεχίσει να λαμβάνει χώρα, έως ότου δεχθούν την «χαριστική βολή», εάν δεν μπορέσουν να συναισθανθούν την ρήση Του Πνευματικού Πατέρα της Ανθρωπότητος Αδόλφου Χίτλερ «Nicht der Staat befiehlt uns, sonder wir befehlen dem Staate!», καθότι αυτό ακριβώς ήταν που οι εχθροί του Εθνικοσοσιαλισμού δεν ηδυνάθησαν και εξακολουθούν να αδυνατούν να εννοήσουν. Ήταν η πλάνη αυτή που οδήγησε την Ανθρωπότητα στον εκφυλισμό, διαιωνίζοντάς τον σε υπερθετικόν βαθμό έως σήμερα.
Ήταν αυτό που ήταν τόσο μυστηριώδες και τόσο αινιγματικό, αλλά παραλλήλως και τόσο απλό. Ήταν το γεγονός πως η Πολιτεία του ΙΙΙ Ράιχ, ουδέποτε υπήρξε μια Πολιτεία Κρατική τη Φύσει, αλλά μια Πολιτεία Κοινωνική τη Φύσει, η οποία δεν επεδέχετο προσταγών από το Κράτος, αλλά ήταν Αυτή η Κοινωνία που πρόσταζε το Κράτος και επεβάλλετο σε αυτό, με την Κοινωνία ως Ζώσα Οντότητα να αποτελεί το ίδιο το Κράτος.
Οι αντιναζιστικές κοινωνίες ασφαλώς, θα εξακολουθήσουν να εμμένουν στον εγωπαθέστατο ατομικισμό και στην διαστροφή της Έννομης Συμπαντικής Τάξεως, και ως εκ τούτου, έπεται εν καιρώ ευθέτω το κύκνειο άσμα τους, αφού η Συμπαντική Νομοτέλεια θα επιβληθεί σε αυτές ώστε να επέλθει ο εξαγνισμός και το έναυσμα για την εναρμόνιση του Ανθρώπου με την Αυτήν Έννομη Συμπαντική Τάξη. Το κύκνειο αυτό άσμα, δεν αποτελεί παρά την νομοτελειακή τιμωρία της ύβρεως απέναντι στους Συμπαντικούς Νόμους, θέτοντας την Ανθρωπότητα προ ενός αναπόδραστου διλήμματος: είτε να υποκύψει στην οδύνη του αφανισμού, ο οποίος νομοτελειακά θα λειτουργήσει ως βίαιη κάθαρση, είτε να εκκινήσει μια συνειδητή προσπάθεια εναρμονίσεως με το Φως, η οποία μαθηματικά θα ορίσει την Αναγέννηση. Διότι η Πολιτεία, ως ο Αληθής καθρέφτης της Ανθρώπινης Ψυχής, απαιτεί την συνειδητήν επιλογή του Ανθρώπου να στραφεί προς την Αλήθεια· μια στροφή που επιβάλλει διαρκή αγώνα, απεμπόληση εγωιστικών εμπαθειών και προσέγγιση της ισορροπίας, ως την μόνη νομοτελειακή οδό για την αιώνια εναρμόνιση με την Αυτήν Έννομη Συμπαντική Τάξη.
