Φίλτατε Τηλέμαχε ΑΑ,
1. Σημασία δεν έχει το ποιος εξεγείρεται κατά της δημοκρατίας αλλά το καθήκον της εξεγέρσεως κατά της δημοκρατίας!
2. Το καθήκον εξεγέρσεως κατά της δημοκρατίας δεν αναγνωρίζει «καθωσπρεπεικές» διακρίσεις. Ναι, να ισοπεδωθούν όλοι οι πυλώνες της αδιακρίτως και ο,τιδήποτε προκαλεί την αποβλάκωση των κοινωνιών προσανατολίζοντάς τες σε καταναλωτικές αξίες (επώνυμοι «οίκοι», συρμώδεις σελέμπριτι κλπ) και δεν μας ενδιαφέρει κάποιοι θα πλιατσικολογήσουν τα συντρίμμια της ανομίας διότι εμείς δεν είμαστε ηθικολόγοι από άμβωνος να επιδιδόμαστε κατ΄ ιδίαν σε τσιμπουκοδρομίες και εμφανώς να επικαλούμεθα φωτοστέφανα ως κήνσορες … φτωχοδιαβόλων.
3. Σε αυτή την φάση ούτε ο μέγιστος Αδόλφος Χίτλερ, ούτε ο σοφός Φρειδερίκος Νίτσε έχουν λόγο όσο έχει ο Ραβασόλ που είναι ο μόνος που ορίζει το πλαίσιο δράσεως του συγχρόνου Ευρωπαίου του οποίου η ηλιθιότητα έχει μετατρέψει τη ζωή του σε κόλαση.
4. Και, για να αποφύγουμε κάθε, περαιτέρω, επιδείνωση της καταστάσεως («…μια πολύ σκληρή μορφή δικτατορίας κι επιτήρησης…) είναι απαραίτητο να αποτινάξουμε κάθε μορφή φόβου απέναντι σε ένα θνησιγενές και ετοιμόρροπο σύστημα όπως αυτό συνοψίζει την συλλογικήν ηλιθιότητα και επωνύμως, ευθαρσώς και απροκαλύπτως να το πλακώσουμε στα … πουτσοσκάμπιλα όπως μπορούμε, ανεξαρτήτως ιδεολογικοφανών «διαφοροποιήσεων» διότι ένας συλλογικός αφανισμός δεν θα οδηγήσει σε διαφοροποιήσεις μεταχειρίσεως των πτωμάτων μας. Σκούπα, λοιπόν, για ο,τιδήποτε ευτελίζει τη ζωή μας.
Εν συνάψει, λιγότερα λόγια και περισσότερη δράση, ήτοι, πουτσοσκάμπιλα!
Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης
Τ. 6977764737