Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός οτι , όσο και να ακούγεται άσχημο στον γενικότερο εθνικό η γενικότερο ελλαδικό χωρο, η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία δημιούργησαν το ελληνικό κρατίδιο ως έναν διπλό ελιγμό. Από τη μία για να προλάβουν τη Ρωσία και από την άλλη για να έχουν ένα μόνιμο εργαλείο εκβιασμού και πίεσης πάνω στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όταν ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ( και αναφέρεται -του -1821 όχι το 1821, διότι η επανάσταση των Ελλήνων ποτε δεν έπαυσε ηδη γενομένη από το 1480 ) Μεγάλη Βρετανία και η Αυστρία την καταδίκασαν, διότι δεν ήθελαν να αλλάξουν τα σύνορα στην Ευρώπη. Όμως, η Ρωσία ήταν έτοιμη να κηρύξει τον πόλεμο στους Οθωμανούς με το πρόσχημα της προστασίας των Ελλήνων , μόνο και μόνο για τον ίδιο λόγο που έπραξε η Δύση. Δεν υπήρξε ουσιαστική διάθεση της Ρωσίας λογω " ομοδοξιας " να ρισκάρει εναν Πόλεμο με μία χώρα η οποια κρατούσε νευραλγικό σημείο στρατηγικής και για την ίδια. Ωστόσο στο σενάριο μιας επέμβασης οι Βρετανοί κατάλαβαν ότι αν η Ρωσία νικούσε μόνη της, θα κατελάμβανε την Κωνσταντινούπολη και η Ελλάδα θα γινόταν μια ρωσική επαρχία. Ωστόσο το πρόβλημα δεν ηταν μονο αυτό, αλλα η Δύση θα εχανε την ζωτικότητα της πρόσβασης της στις θαλλασες της ανατολικής μεσογείου και της γενικότερης πτέρυγας του εμπορικού ελέγχου της οδηγώντας σε μια παγκόσμια αποκέντρωση της, πράγμα που ήταν η εξ ολοκλήρου καταστροφή της και αναθεώρησης των πραγμάτων. Έτσι, η Δύση θέλοντας να προλάβει την ροή των πραγμάτων άλλαξε στάση και μπήκε στο παιχνίδι της ίδρυσης του ελληνικού κράτους , όχι από αγάπη για τους Έλληνες, αλλά για να «κλέψει» την κληρονομιά της επανάστασης από μια φαινομενική βοήθεια από τα χέρια του Τσάρου. Κρατώντας λοιπόν μια μαζεμένη στάση για να μην αναθεωρηθεί η θεση εντελώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (κάτι που θα ωφελούσε τη Ρωσία), η Βρετανία και η Γαλλία επέβαλαν το 1830 πολύ στενά σύνορα στην Ελλάδα (τη γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού) , αφησαν εκτός του κράτους τις πιο πλούσιες και πολυπληθείς ελληνικές περιοχές (Κρήτη, Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία, νησιά ανατολικού Αιγαίου). Αυτό έγινε εσκεμμένα διότι ένα μεγάλο και ισχυρό ελληνικό κράτος θα μπορούσε να παίξει έξυπνα την γεωστρατηγικη του θέση η και να διαλύσει την Τουρκία. Ένα μικρό κρατίδιο όμως, ήταν απόλυτα ελεγχόμενο από τον στόλο της Βρετανίας.
Αυτό το μικρό κρατίδιο λειτούργησε ως η τέλεια «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από το κεφάλι του Σουλτάνου. Όποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά ή να κάνει συμφωνίες με τη Ρωσία, οι Δυτικές Δυνάμεις χρησιμοποιούσαν την Ελλάδα. Άφηναν να εννοηθεί ότι θα επέτρεπαν στους Έλληνες να ξεσηκώσουν τις υπόδουλες περιοχές ή να επεκτείνουν τα σύνορά τους (τη λεγόμενη «Μεγάλη Ιδέα»). Μόλις ο Σουλτάνος υποχωρούσε στους δυτικούς εκβιασμούς, οι Δυνάμεις «μάζευαν» ξανά την Ελλάδα (πολλές φορές μάλιστα επιβάλλοντας ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά, όπως έγινε αργότερα στα μέσα του 19ου αιώνα).
Το ελληνικό κράτος δεν γεννήθηκε ως προϊόν μιας εθνικής επανάστασης η οποία σαφώς και εγινε , αλλά ως προϊόν εκμετάλλευσης και ελέγχου του ξεσηκωμού , ως ένα γεωπολιτικό εργαλείο της Δύσης για τη διαχείριση του «Ανατολικού Ζητήματος» και τον έλεγχο των ισορροπιών ανάμεσα στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για τη Βρετανική Αυτοκρατορία, η Μεσόγειος ήταν η πιο κρίσιμη θαλάσσια αρτηρία του κόσμου, καθώς αποτελούσε τον δρόμο προς την πιο πολύτιμη αποικία της, τις Ινδίες (ιδιαίτερα αργότερα, με τη διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ). Το όλο εγχείρημα είχε να κάνει αποκλειστικά και μόνο για την διατήρηση και προστασία της στρατηγικής θέσης της Αγγλίας κυρίως, στις θάλασσες, και αυτό αρκεί κάνεις να το διαπιστώσει ανοίγοντας έναν χάρτη με τα δεδομένα του 19ου αιώνα.
Αν η Ρωσία αποκτούσε κάποια πρόσβαση στο Αιγαίο, η παγκόσμια κυριαρχία της Βρετανίας θα δεχόταν θανάσιμο πλήγμα. Παρεμβαίνοντας στρατιωτικά και διπλωματικά, η Βρετανία και η Γαλλία συνδημιούργησαν το ελληνικό κράτος, επιβάλλοντας τον οικονομικό του έλεγχο μέσω των δανείων, εξασφαλίζοντας ότι η Ελλάδα θα παρέμενε στη δυτική σφαίρα επιρροής και δεν θα γινόταν μια «γέφυρα» σε ένα σενάριο για να κατέβει η Ρωσία στη Μεσόγειο , ένα σενάριο που βόλεψε πολύ, απ την στιγμή πού ένας φόβος της Αγγλίας είχε επιβεβαιωθεί όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμμάχησε στις 8 Ιουλίου 1833 με τον τσαρο , διαβλεποντας ότι στο παιγνίδι της θαλάσσιας οδού η Ρωσία αρχίζει να " παίζει " με τον σουλτάνο.
Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ στράφηκε προς τον Τσάρο Νικόλαο Α΄ για βοήθεια, όταν ο Αιγύπτιος υποτελής του, Ιμπραήμ Πασάς, επαναστάτησε και απείλησε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Ο ρωσικός στρατός έσπευσε να προστατεύσει την οθωμανική πρωτεύουσα, γεγονός που οδήγησε σε μια οκτάχρονη αμυντική συμμαχία. Εκεί έρχεται ο «Εφιάλτης» των Στενών , με το μυστικό άρθρο της συνθήκης που θα επέτρεπε στη Ρωσία να ζητά το ΚΛΕΊΣΙΜΟ των Δαρδανελίων για τους Δυτικούς, ενώ ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας θα μπορούσε να κινείται ελεύθερα, αυτό θεωρήθηκε από την Αγγλία ως άμεση απειλή για την κυριαρχία της στη Μεσόγειο.
Στο σημείο αυτό έρχεται η γέννηση του "Ανατολικού Ζητήματος", ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών λορδος Πάλμερστον, εξοργίστηκε και αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη συνθήκη. Η Αγγλία υιοθέτησε μια σκληρή πολιτική προστασίας της εδαφικής ακεραιότητας των Οθωμανών, με σκοπό να κρατήσει τη Ρωσία μακριά από τη Μεσόγειο. Αυτό πυροδότησε ένα έντονο κύμα ρωσοφοβίας στη βρετανική πολιτική πράγμα που κράτησε αρκετά χρόνια αλλά και πυροδοτήσε έμμεσα τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτο το ιστορικό παρασκήνιο η και προσκήνιο για τους μελετητές ετοίμασε το δρόμο εως και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Από το 1831 έως και την έκρηξη του Α. Παγκοσμίου Πολέμου το γεωπολιτικό παιχνίδι παρέμενε όπως ακριβώς περιγράψαμε γυρω απ την θέση της Ελλάδος. Με την αρχη του πόλεμου το παιγνίδι γύρω από το Αιγαίο, τα Στενά και τη Μεσόγειο παρέμεινε στην ουσία του το ίδιο, αλλά με μια τεράστια, ειρωνική ανατροπή των συμμαχιών. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία βρέθηκαν στο ίδιο στρατόπεδο (Αντάντ) με τον παραδοσιακό τους αντίπαλο, τη Ρωσία, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμμάχησε με τη Γερμανία. Ωστόσο, ο βαθύτερος φόβος της Δύσης για τη ρωσική κάθοδο στο Αιγαίο δεν έσβησε ποτέ, αν και παίκτης των γεγονότων γίνεται πλέον ενας μεγαλύτερος κίνδυνος η Γερμανία, γεγονός που οδήγησε σε ένα απίστευτο παρασκήνιο.
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και αμέσως μετά από αυτόν η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως το απόλυτο στρατιωτικό και γεωπολιτικό εργαλείο για να διασπαστεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία και να εξασφαλίσει η Βρετανία και η Γαλλία τους κρίσιμους εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους προς τη Μέση Ανατολή. Για να προλάβουν τους Ρώσους, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι οργάνωσαν αμέσως τη γιγαντιαία Εκστρατεία της Καλλίπολης (1915). Ο πραγματικός, κρυφός στόχος της εκστρατείας ήταν να καταλάβουν οι ίδιοι οι Δυτικοί τα Στενά πριν προλάβει να κατέβει ο ρωσικός στρατός, ώστε να ελέγχουν εκείνοι την επόμενη μέρα. Η εκστρατεία όμως απέτυχε οικτρά λόγω της σθεναρής οθωμανικής άμυνας (υπό την καθοδήγηση Γερμανών αξιωματικών και του Μουσταφά Κεμάλ) και εξόδου της Ρωσίας απο τον πόλεμο ( Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία τότε Σύμμαχοι μεν αλλά χάθηκε ενας εκβιασμος προς τον Κεμαλ ) αποσύροντας τα στρατεύματα της ( Οθ. Αυτοκρατορία και Ρωσία τότε εχθροί) με την ρωσικη επανάσταση του Λένιν και τις εγγυήσεις που εδωσε εκατέρωθεν .Όπως και το 1821, η Ελλάδα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε το θύμα του ιδίου εκβιασμού που έφτιαξε το αμαρτάνων κράτος και της πίεσης των Μεγάλων Δυνάμεων, οδηγούμενη στον Εθνικό Διχασμό με την απόβαση της Αντάντ στον Πειραιά πραξικόπηματικώς (Βενιζέλος εναντίον Κωνσταντίνου):
α) Η Βρετανία και η Γαλλία χρειάζονταν την Ελλάδα ως βάση (μέσω του λιμανιού της Θεσσαλονίκης) για να ελέγξουν τα Βαλκάνια και να πιέσουν την Τουρκία.
β) Όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος επέμεινε στην ουδετερότητα η οποία ευνοούσε τη Γερμανία , ( αλλά υπαρχει ενα μεγαλο παρασκήνιο άγνωστο στο ελλαδικό χώρο , οπου ο ΓουλιέλμοςΒ' στην περίπτωση που Ελλάδα εμενε ουδέτερη θα ασφαλιζε ολη την Μακεδονία υπερ της Ελλάδος , οχι μονο το ελλαδικο κομμάτι της ) πράγμα που δεν επετεύχθη λόγω της Βουλγαρίκης εισόδου στον πόλεμο με το πλευρό του , απορριπτοντας την πρόταση της Αντάντ και της πραξικόπηματικης εισόδου της Ελλάδας στον πόλεμο υπερ της Αντάντ. Η τότε Αντάντ , είχε κάνει πρόταση εξόδου στον πόλεμο ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΊΑ ΤΑΖΟΝΤΑΣ ΩΣ ΑΜΟΙΒΉ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΆΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΊΑΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Η ΣΕΡΒΊΑ. Αυτό το γλίτωσε το ελλαδικό κρατίδιο όχι λόγω κάποιας μορφής στρατηγικής, ΑΛΛΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΆΤΥΧΟΥΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΊΑΣ ΝΑ ΠΆΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ. Επιστρεφοντας στον πυρήνα του θέματος , οι Δυτικοί επέβαλαν στην Ελλάδα σκληρό ναυτικό αποκλεισμό, κατέλαβαν τον Πειραιά και τελικά ανάγκασαν τον Βασιλιά σε εξορία, επιβάλλοντας την κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Ο στόχος δεν ήταν απλώς να ηττηθεί η Βουλγαρία, αλλά να αποκοπεί η σιδηροδρομική γραμμή Βερολίνου-Βαγδάτης, την οποία είχε σχεδιάσει η Γερμανία σε συνεργασία με τους Οθωμανούς , ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΑΠΟΡΡΊΨΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ , ΝΑΙ Η Μακεδονία και η Θεσσαλονίκη αποτελούσαν κομβικό σημείο. Αν και η Ελλάδα παρέμεινε αρχικά ουδέτερη, η Γερμανία και η σύμμαχός της Βουλγαρία μετ έπειτα σχεδίαζαν τον έλεγχο των σιδηροδρομικών γραμμών των Βαλκανίων προκειμένου να εξασφαλίσουν ανεμπόδιστη στρατευμάτων και πολεμοφοδίων προς το νότο. Αυτή η γραμμή θα επέτρεπε στη Γερμανία να έχει απευθείας πρόσβαση στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, παρακάμπτοντας τον έλεγχο των θαλασσών από το βρετανικό ναυτικό , πρόβλημα που αντιμετωπίζε και η Ελλάδα ως υποτελής της Βρετανίας. Τα ωφελη του δικτύου αυτού είναι ξεκάθαρα μιας και η Ελλάδα θα ήταν το κλειδί , χώρια τα ωφελη που θα είχε απ την αναταραχή που επικράτησε με τον διαμελισμό της Οθ. Αυτοκρατορίας , όχι λογω της ήττας των συμμάχων της , αλλά λογω των νεοεθνικιστικών κινημάτων που την αποκέντρωσαν με εσωτερικές αναταραχές.
Μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1918), η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ηττηθεί, αλλά οι Βρετανοί και οι Γάλλοι δεν ήθελαν να θυσιάσουν δικούς τους στρατιώτες για να ελέγξουν τα τεράστια εδάφη της Ανατολίας!!!!
α) Τότε, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ χρησιμοποίησε την Ελλάδα και το πολυπόθητο όραμα της «Μεγάλης Ιδέας».
β)Η Αντάντ έδωσε την εντολή στον ελληνικό στρατό να αποβιβαστεί στη Σμύρνη το 1919 , όχι όμως για την ενσωμάτωση της στο κράτος , αλλά πραγματικός κυνικός σκοπός των Βρετανών ήταν να χρησιμοποιήσουν τους Έλληνες στρατιώτες ως «χωροφύλακα» που θα κρατούσε απασχολημένο το ανερχόμενο εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ. Ενώ ο ελληνικός στρατός πολεμούσε και ματώνε στα βάθη της Μικράς Ασίας, η Βρετανία και η Γαλλία υλοποιούσαν το πραγματικό τους σχέδιο, το οποίο είχε συμφωνηθεί μυστικά ήδη από το 1916 με τη Συμφωνία Σάικς - Πικό.
Οι Δυτικές Δυνάμεις διαμέλισαν την οθωμανική Μέση Ανατολή, παίρνοντας υπό τον έλεγχό τους (ως «εντολές» της Κοινωνίας των Εθνών) τις περιοχές που σήμερα αποτελούν το Ιράκ, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη (Βρετανία), καθώς και τη Συρία και τον Λίβανο (Γαλλία). Ο έλεγχος αυτών των εδαφών σήμαινε τον απόλυτο έλεγχο των νεοανακαλυφθέντων πετρελαιοπηγών της Μοσούλης και των στρατηγικών περασμάτων προς τον Περσικό Κόλπο και την Ινδία.
Η Κυνική Εγκατάλειψη (1922) της Ελλάδος διεπράχθη , όταν η Βρετανία και η Γαλλία εξασφάλισαν τους διαδρόμους της Μέσης Ανατολής και υπέγραψαν τις δικές τους συμφωνίες ( με τον δήθεν εχθρό τους , ενω παρίστανε τον συμμαχο στην Ελλάδα) η Ελλάδα έπαψε να τους είναι χρήσιμη. Όταν ο Κεμάλ ενισχύθηκε και οι ισορροπίες άλλαξαν, οι Σύμμαχοι (ιδιαίτερα η Γαλλία και η Ιταλία) εγκατέλειψαν την Ελλάδα, άρχισαν να πουλάνε όπλα στους Τούρκους και κράτησαν στάση «ουδετερότητας» κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής το 1922 με προσχηματική αντίδρασή δήθεν , την επιστροφή του βασιλιά.
~ Το συμπέρασμα που εχουμε οδηγεί στην αδιαμφισβήτητη παρατήρηση ότι, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό πιόνι στη γεωπολιτική σκακιέρα, προκειμένου οι Μεγάλες Δυνάμεις να διασπάσουν την Τουρκία και να ιδιοποιηθούν τον πλούτο και τους διαδρόμους της Μέσης Ανατολής. Αυτός ήταν ο κεντρικός γεωπολιτικός λόγος που μετέτρεψε τη Γερμανία στον υπ' αριθμόν ένα στόχο και αντίπαλο της Μεγάλης Βρετανίας στις αρχές του 20ού αιώνα , πετώντας τους αγαπητούς συμμάχους τους Έλληνες , ως ενα κομμάτι κρέας στους Τούρκους για να καταπραΰνθεί η οργή τους έναντι τους. Εδώ τελειώνει το δεύτερο μέρος του παιχνιδιού, μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους , στο τέλος του Α.Παγκοσμίου Πολέμου και τις συνέπειες του, στην εσωτερική όψη της Μικρασιατικής εμπλοκής , η οποία έγινε με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να ξεριζωθει ο Ελληνισμός 4000 ετών. ~
Έτσι λοιπόν, προχωράμε στην ανάλυση του τρίτου εθνικού αμαρτήματος , με την ιστορική όψη της Αληθείας.
Η στρατηγική της Μεγάλης Βρετανίας πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βασίστηκε ακριβώς στην ίδια λογική: η Ελλάδα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ως το απόλυτο ναυτικό προγεφύρωμα για τον έλεγχο της Μεσογείου και την αναχαίτιση των δικαιωμάτων της Ιταλίας στην Μεσόγειο, οπως και της Ελλάδας της ίδιας αλλωστε της οποίας συμφέρον " υποχρέωνε την συμμετοχή στο αγγλογαλλικο άρμα ,σαν θαλάσσια δύναμη ".
Το πιό συμφέρον είχε η Ελλάδα σαν " φυσικός συμμαχος " αφου δεν το κατανοήσε κάνεις έμελλε να διαπιστωθεί όταν βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο αυτού του εκβιασμού και των γεωπολιτικών σχεδιασμών οπως μαρτυρεί η ιστορία μεσα συγκεκριμένα στάδια:
α) Αξιζει να σημειωθεί προκαταβολικά οτι ο Τσόρτσιλ, γράφει στα απομνημονεύματά του τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου οτι : " η Πολιτική της Αγγλίας πυροδοτήσε συνειδητά τον πόλεμο στα Βαλκάνια και θυσίασε τους Έλληνες ως πιονια στην σκακιέρα, μονο για να φέρει την Γερμανία σε δύσκολη θεση , διότι στον Λονδίνο γνώριζαν οτι η Γερμανία δεν ήθελε κανέναν πολέμο σε αυτήν την περιοχή". Αυτό το ομολογεί ο ιστορικός Στεφαν Σειλ σε παρουσίαση του βιβλίου.
β) Τα έγγραφα περί αγγλικής απόβασης στην Θεσσαλονίκη απο το εκαστρατευτικο σωμα μεσης ανατολής, είναι πλεον δημοσιευμένα απο τα υπουργεία εξωτερικών ενώ υπάρχουν σε βιβλίο με τίτλο " Τα εγγραφα περι της ρηξεως μεταξυ Ελλάδος και Γιουγκοσλαβιας " , με τις συνομιλίες επ αυτού των στρατηγών Γκαμελαιν και Βευγκαν . Ηδη απο το 1936 ειχε σχεδιασθεί ο πόλεμος εναντίον της Γερμανίας σε πολλά διαδοχικά μέτωπα ως εναλλακτικές η ακομη και σαν συνδυασμένες κινήσεις. Είναι γνωστές οι συμφωνίες που υπέγραψαν με την Τουρκία, η οποία δεσμεύτηκε να ενεργήσει στρατιωτικά σε περίπτωση που μια ευρωπαϊκή χώρα κινούνταν εναντίον ενός βαλκανικού κράτους, φωτογραφιζοντας έμμεσα την Ιταλία και την Γερμανία , κάτι που η Τουρκία δεν έπραξε, ορθώς απ την πλευρά της , κάνοντας παραλλήλως και συμφωνώ ουδετερότητας και με το ΙΙΙ Reich.
γ) Ελλάδα πριν την αρχή της εμπολεμης ρήξεως με τον Άξονα παραχώρησε σχεδόν το 80% του γιγαντιαίου ελληνικού εμπορικού στόλου στη Βρετανία. Τα ελληνικά φορτηγά πλοία ανέλαβαν το άκρως επικίνδυνο έργο να μεταφέρουν τρόφιμα, πρώτες ύλες και πολεμοφόδια από την Αμερική και τις αποικίες προς το αποκλεισμένο αγγλικό νησί.
δ) Η προσφορά αυτή πληρώθηκε με βαρύ φόρο αίματος, καθώς εκατοντάδες ελληνικά πλοία βυθίστηκαν από τα γερμανικά υποβρύχια στον Ατλαντικό, αλλά εξασφάλισαν την επιβίωση της Βρετανίας.
ε) Βάσεις και Λιμάνια στην Κρήτη και το Αιγαίο, η γεωγραφική θέση της Ελλάδας έδωσε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό (Royal Navy) αυτό που του έλειπε: στρατηγικό βάθος.
στ) Κόλπος της Σούδας: Η Κρήτη μετατράπηκε αμέσως σε βρετανικό προπύργιο. Από τη Σούδα, τα βρετανικά πλοία μπορούσαν να ελέγχουν τα περάσματα προς τη Διώρυγα του Σουέζ και να προστατεύουν την Αίγυπτο, η οποία δεχόταν επίθεση από τους Ιταλούς στη Βόρεια Αφρική.
ζ) Αεροδρόμια: Η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF) απέκτησε βάσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Κρήτη. Από εκεί, τα βρετανικά βομβαρδιστικά μπορούσαν να χτυπούν τις ιταλικές ναυτικές βάσεις στα κατεχόμενα Δωδεκάνησα (όπως τη Ρόδο και τη Λέρο) και τις γραμμές ανεφοδιασμού του Μουσολίνι , όταν την ίδια στιγμή η Ελλάδα προσπαθούσε να πείσει για την μη συμμετοχή της σε ενέργειες εναντίον του Άξονα.
η) Την εύρεση και παράδοση στην Αγγλία από το ελλαδικό κρατίδιο, του συστήματος ραντάρ του Παύλου Σαντορίνη , μεσω του αξιωματικού Μπακοπουλου , ΕΝΩ αρνήθηκε την ανανέωση συμφωνου φιλίας με την Ιταλία , όταν η ίδια η Ιταλία ενήργησε για την ανανέωση του το 1938 με την τελική απόρριψη του " διπλωματικά" απ την Ελλάδα...
Ποσο ουδέτερο είναι ενα κράτος που ελλιμενίζει πλοία μιας εμπόλεμης χωρας ( Αγγλία) να χτυπάνε τα ιταλικά με ελληνική σημαία στην επίδειξη , πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα τη βύθιση ιταλικών πλοίων και υποβρυχίων στο Αιγαίο και την Αδριατική, απειλώντας τον μοναδικό θαλάσσιο διάδρομο εφοδιασμού της Ιταλίας (μέσω των Τουρκικών Στενών - Αιγαίου - Αδριατικής) , ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ουδετοροτητα και ίσες αποστάσεις.
θ)Αν και όχι ακριβώς ιστορική πηγή στην τηλεοπτική σειρά μυθοπλασίας «Οι Πανθέοι», που διαδραματίζεται την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 66ο επεισόδιο (προβολή: 1 Φεβρουαρίου 2024, λεπτό 30:13) παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον , η σκηνή μάς μεταφέρει στην ημέρα του τορπιλισμού του καταδρομικού «Έλλη». Ο Μεταξάς εμφανίζεται να μιλά στο τηλέφωνο με τον Άγγλο πρεσβευτή, διαβεβαιώνοντάς τον πως «κανένα από τα αγγλικά πλοία δεν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο», ενώ συμπληρώνει πως η Ελλάδα πλήρωσε το τίμημα της φιλίας των δύο χωρών. Στη συνέχεια, ένας συνεργάτης του Μεταξά τον ενημερώνει ότι ανασύρθηκαν κομμάτια της τορπίλης και ότι αυτά ήταν ιταλικά. Στη μεταξύ τους κουβέντα, ο συνεργάτης αναφέρει: «...Κάποια στιγμή ο Άξονας θα αντιδρούσε για τα αγγλικά πλοία που βρίσκουν καταφύγιο στα ελληνικά λιμάνια». Ο Μεταξάς δηλώνει τότε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποκοπεί από το άρμα της Αγγλίας τη στιγμή που κινδυνεύει η «σάρκα» της από τους Ιταλούς, με τον συνεργάτη του να απαντά: «...Ίσως τότε θα έπρεπε να υπογράψουμε το σύμφωνο φιλίας».
Είναι αξιοσημείωτο το ότι μια σειρά μυθοπλασίας τολμά να υπερκεράσει το «επίσημο ιστορικό αφήγημα» (και τους Έλληνες ιστορικούς που το υιοθετούν), παρουσιάζοντας τους πραγματικούς λόγους της ιταλικής πρόκλησης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη θεωρία της «απρόκλητης και άδικης» επίθεσης.
ι) Το λεγόμενο mare nostrum των Ιταλων , που χρησιμοποιηθηκε για να τονιστεί η δηθεν επεκτατικοτητα της Ιταλίας, στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν αποσκοπούσε στην καταληψη της ελληνικής εδαφικής και θαλάσσιας κυριαρχίας , αλλα μια αντιπροπαγανδα αγανάκτησης της στην κυριαρχία της Αγγλίας σε ολη την ανατολική μεσογείο , παραβιαζοντας με ναυτικούς αποκλεισμούς Ελλάδα και Ιταλίας, κομμάτι της οποίας αγγλικής κυριαρχίας ηταν η Ελλάδα σαν προτεκτορατο.
Επίσης μην ξεχνάτε οτι για την εκστρατεία στην Β.Αφρικη , η Ιταλία απο τα λιμάνια της Γαλλίας στις κτίσεις της στις ανάλογες περιοχες ξεκίνησε η Ιταλία , σε εναν Πόλεμο που ξεκινήσανε τα στρατιωτικά φυλάκια της αγγλικής τοτε Σομαλίας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την άμεση αντίδραση της Αγγλίας, καλώντας την Γαλλία ( φοβουμενη ότι Γαλλία και Ιταλία θα έσπαγαν το ναυτικό της μονοπώλιο) να αποκλείσουν από πρώτες ύλες και θάλασσα την Ιταλία. Εκεί είναι και ο λόγος όπου η Γερμανία συνδράμει σε βοήθεια της Ιταλίας, όταν η Ιταλία μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν ΕΧΘΡΙΚΟ κράτος προς την Γερμανία.
•Μια μικρή σημείωση για την Ιταλική παρουσία στα Δωδεκάνησα και πως αυτή έγινε νόμιμη μεσω της ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ εξωτερικής πολιτικής:
Για τα Δωδεκάνησα ο μόνος υπευθυνος είναι για αλλη μια φορά η ενδοτική σταση έναντι της Αγγλιας του ελλαδικου κρατιδίου. Η κυριαρχία της Ιταλίας έγινε απολύτως νόμιμη διεθνώς με τη σύμφωνη γνώμη όλων των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.
Αν και η αρχική κατάληψη το 1912 έγινε ως στρατιωτικό «ενέχυρο» κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο (de facto κατοχή), η κατάσταση άλλαξε νομικά μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο:
• Η διεθνής αναγνώριση: Με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, την οποία υπέγραψαν οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής (Βρετανική Αυτοκρατορία, Γαλλία, Ιαπωνία) αλλά και η Ελλάδα, η Ιταλία απέκτησε επίσημα πλήρη κυριαρχία (de jure κατοχή).
Η στάση των Μεγάλων Δυνάμεων: Παρά το γεγονός ότι η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία αρχικά δεν έβλεπαν με καλό μάτι την ιταλική επέκταση στο Αιγαίο, επέλεξαν να αναγνωρίσουν την ιταλική κυριαρχία προκειμένου να διατηρήσουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες, να εξασφαλίσουν τη δική τους επιρροή στην Εγγύς Ανατολή και να κατευνάσουν τη Ρώμη.
Είναι επίσης εντελώς άγνωστο το πως ο ίδιος ο Μουσολίνι ήθελε να αποφύγει έναν πόλεμο με την Ελλάδα, πράγμα που η μελέτη συγκεκριμένων στοιχείων φανερώνει.
α) Η διαβεβαίωση ουδετερότητας (Σεπτέμβριος 1939): Στις εγγραφές του Σεπτεμβρίου 1939 (μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία και το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου), ο Τσιάνο καταγράφει ότι ο Μουσολίνι δεν επιθυμούσε να ανοίξει μέτωπο στα Βαλκάνια , όταν μάλιστα, στις 12 Σεπτεμβρίου 1939, ο Μουσολίνι έστειλε επίσημη επιστολή στον Ιωάννη Μεταξά, διαβεβαιώνοντάς τον ότι η Ιταλία θα σεβαστεί απόλυτα την ελληνική ουδετερότητα. Διέταξε μάλιστα την απόσυρση των ιταλικών στρατευμάτων κατά 30 χιλιόμετρα πίσω από τα ελληνοαλβανικά σύνορα.
β) Οι Αναφορές του Εμμανουέλε Γκράτσι ,
ο τελευταίος Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα (ο άνθρωπος που παρέδωσε το τελεσίγραφο στον Μεταξά) έγραψε μεταπολεμικά το βιβλίο «Η αρχή του τέλους: Η επιχείρηση κατά της Ελλάδας».
• Ο Γκράτσι επιβεβαιώνει ότι κατά το 1939 και το πρώτο μισό του 1940, οι οδηγίες που λάμβανε από τη Ρώμη ήταν να διατηρήσει πάση θυσία καλές σχέσεις με την Αθήνα.
• Ο Μουσολίνι του είχε ζητήσει να προτείνει στην Ελλάδα ακόμα και την ανανέωση του Συμφώνου Φιλίας του 1928, καθώς και την πώληση ιταλικών πολεμικών αεροσκαφών στην ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να αποδειχθεί η «καλή θέληση» της Ιταλίας.
Ως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ΔΥΣΤΥΧΏΣ αλλά και δικαιολογημένα , ήδη από το 1936 , 4 χρόνια πριν την 28η Οκτωβρίου αλλά και 3 χρόνια πριν την έναρξη της Γερμανικής εκστρατείας στην Πολωνία, λογω του παρασυρμού της Ελλάδος σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός της , είχε σαν αποτέλεσμα το παρακάτω τελεσίγραφο προς την ελληνική κυβέρνηση :
«Η ιταλική κυβέρνηση προέβη επανειλημμένως εις ανακοινώσεις προς την ελληνική κυβέρνηση περί των προκλητικών ενεργειών, τας οποίες η τελευταία αυτή εκδηλώνει απέναντι του ιταλικού έθνους. Η Ελλάς, καθισταμένη συνένοχος της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία επιδιώκει την επέκταση του πολέμου εις τα Βαλκάνια, επέτρεψε τη χρησιμοποίηση των χωρικών της υδάτων, των λιμένων και των αεροδρομίων της υπό του βρετανικού στόλου και της αεροπορίας.
Η ιταλική κυβέρνηση δεν δύναται πλέον να ανεχθεί την κατάσταση αυτή, η οποία αποτελεί σοβαρόν κίνδυνον διά την ασφάλειάν της. Ως εκ τούτου, η ιταλική κυβέρνηση ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση:
1. Να επιτρέψει εις τα ιταλικά στρατεύματα να καταλάβουν, διά την ασφάλειαν της Ιταλίας και διά την διατήρησιν της ειρήνης εις τα Βαλκάνια, ορισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους, τα οποία θα καθορισθούν υπό της διοικήσεως των ιταλικών στρατευμάτων κατά την πρόοδον της κατοχής.
2. Να μη προβάλει καμίαν αντίσταση εις την κατάληψη αυτή και να μη παρεμποδίσει την ελευθέραν διέλευσιν των ιταλικών στρατευμάτων.
Εάν τα ιταλικά στρατεύματα συναντήσουν αντίσταση, η αντίσταση αυτή θα καμφθεί διά των όπλων και η ελληνική κυβέρνηση θα φέρει την ευθύνη των συνεπειών, οι οποίες θα προκύψουν εξ αυτού».
Εδώ ολοκληρώθηκε το τελευταίο υπαρξιακό αμάρτημα του ελλαδικού κρατιδίου, καθιστώντας τους Έλληνες πολεμιστές ως πιόνι στη γεωπολιτική σκακιέρα της Αγγλίας, η οποία για ακόμη μία φορά έδειξε την δύναμη του ελέγχου που ασκούσε μη σεβόμενη την ανεξαρτησία κανενός.
Κλείνοντας θα παραθέσω την επιστολή του στρατηγού Νικόλαου Πλαστήρα στις 16 Ιουλίου 1941 από τη Γαλλία του Βισύ (όπου ζούσε εξόριστος) προς τον Έλληνα πρέσβη στο Βισύ, Π. Μεταξά :
«Αγαπητέ μου Πλούταρχε,
Έλαβα το από 7ης τρέχοντος γράμμα σου. Χαίρω πολύ ότι είσαι καλά, ως και η οικογένειά σου.
Επί των διαφόρων ζητημάτων, τα οποία θίγεις εις το γράμμα σου, σοι γνωρίζω ότι δεν έκρινα σκόπιμον να απαντήσω εις το από Μαΐου γράμμα του κ. Τσουδερού, διότι εθεώρησα την χειρονομίαν του αυτήν στερουμένην σοβαρότητος.
Το σεσηπός καθεστώς της 4ης Αυγούστου, όχι μόνον ετόλμησε να κηρύξη τον πόλεμον εναντίον δύο πανισχύρων Αυτοκρατοριών, εν ώρα παντελούς αδυναμίας της Αγγλίας, αλλά και παρέσυρε την ατυχή χώραν εις την καταστροφήν.
Είμαι της γνώμης ότι έπρεπε να γίνει συνθηκολόγησις, αφού η υπερήφανος άμυνα του στρατού μας εδικαιολόγει αυτήν προτού πατήση ο γερμανικός στρατός το ελληνικό έδαφος. Έπρεπε να σχηματισθή κυβέρνησις εκ προσώπων που ενέπνεον εμπιστοσύνην εις τον Άξονα, ώστε να αποφευχθή η κατοχή με τας σημερινάς της συνεπείας.
Αυτά σκέπτομαι και λυπούμαι διότι δεν μοι δίδεται η ευκαιρία να φανώ χρήσιμος εις την πατρίδα μου.
Σε ασπάζομαι με αγάπην,
Ν. Πλαστήρας»